martes, 23 de octubre de 2007

Recepción Erasmus

Esta semana foi de recepción oficial dos estudiantes erasmus na cidade. Teóricamente hai uns 5000 creo, aínda que ás veces dame que só saímos os españoles e tropa de gabachos do IFMA. Pois ben, o luns xuntábannos en grupos de cinco, primeiramente nunha comida para que nos coñecésemos e logo había probas pola cidade, en plan “gincana” (ou como se escriba). Desgraciadamente para nós, a gabacha do grelo profe de français, non nos deixou a xornada libre, e xusto despois da comilona e de coñecer aos nosos compis, pois tivemos que pirar para o IFMA, perdéndonos a parte digamos máis lúdica-deportiva da xornada. Teóricamente os grupos eran o máis multiculturais posibles, para non mezclar a dous espagnolos ou cousas así. O que resulta curioso é que chinos, japos…, e peña de ollos rasgaos en xeral, como hai tantos, nalgúns grupos non quedaba outra que repetir, e dende logo non había un só grupo no que non houbese un. E tendo en conta o que contan os “corresponsales” de USA e Australia…, bufff, ¡¡¡canto chino hai por aí Dios!!! A min tocoume coas seguintes individuas (corto e pego do pdf, pa que vexades que nombres tan fáciles de recordar):

KOCH Ewa. Polonaise
PHELAN Niamh. Irlandais
YUAN Yuan. Chinoise
ZABILKOVA Kvetoslava. Tchèque

Bueno, realmente son bastante fáciles comparados con outros, menos o da checa, pero é que era a única simpática e da única que me quedei co número. As outras aparte de callos (a checa moito tampouco vale) eran autistas aínda enriba.

Cando baixamos de clase, fumos directamente deixar as cousas pola resi, e logo fumos ata o concello, onde se repartían os premios, según puntuacións desas probas que nós non fixemos. Aquí mellor déixovos unhas fotillos de como molaba a sala onde meteron a uns centos de orgasmus. E logo os camaretas de pajarita a servir o champán, e pinchos…

E despois desto, autobuses e para unha especie de pub onde ceamos outra vez de clocló, e en canto rematamos, levantaron o catering, baixaron luces, e fiestuki. Joer, que son a leche, xa podían desviar en Vigo algúns cartos de sobornos urbanísticos para facerlle algunha fiestecilla e comilona aos guiris que veñen a pasar o ano. Porque a todo esto, a inscripción valía 2 miserables euros, que a nós en particular, pagóunolos o IFMA e inscribíronnos eles xa antes de que chegasemos aquí. Vamos, más cómodos imposible.


E bueno, esto non ven a conto do tema este, pero pa que vexades o que vos dicía o outro día, que aquí á peña, a F1, lla pela batante. Pedímoslle que nos puxeran a carreira e portáronse, pero vedes que a "aficción" se reducía a pouco máis de media ducia de españolos resacosos vendo ó garrulo do negro ingés comerse a curva ;) Ó final todos contentísimos co resultado, como diría a Saborido: "humildá pa todos" Ei Visen, tarás contento eh??????????

jueves, 18 de octubre de 2007

Deportes gabachos.

Pues por aquí lo más de lo más de los deportes parece ser que es el rugby, el baloncesto, y luego sí que ya viene el fútbol. Por lo menos en la ciudad lo que más hay son campos de rugby. Clara es bastante aficionada a la fórmula 1, pero desgraciadamente aquí se la pela bastante. Nos dicen que el año pasado cuando pisaba fuerte Renault aún bueno, y que por lo de Shumacher (como se escriba), que también algo, pero que este año se la pela de lo lindo. Y la verdad es que a mí el Alonso ya sabéis que me da bastante por saco, pero este año la verdad, lo prefiero a un negro e inglés!!, cosas de prejuicios, ya se sabe.

Pues lo que os decía del rugby. Hace dos sábados se jugaba esta nación su pase a semifinales contra Nueva Zelanda (copa del mundo supongo). Pusieron una pantalla gigante en la Place Jaude (el centro digamos), y allí se montó, porque aunque iban perdiendo remontaron de lo lindo.

Pase a semifinales, todos contentos.

Pero desgraciadamente este sábado se jugaron la semifinal contra Inglaterra, y aquí al contrario, iban ganando, pero al final la cagaron. Me enteré por ejemplo que cada vez que pasan la pelotita por entre la “H” la puntuación es distinta a si hacen una carrera... Para más información se agradece un comentario reglamentario del profesor de actividades físico-deportivas (aquí les llaman professeur de la gymnastique). Je, je…, me lo acabo de inventar, mañana pregunto si me acuerdo.

Eliminados, ¡pobriños! ;)

Pues a lo que iba, que la cagaron, y perdieron contra los ingleses. Lo chungo para nosotros fue que hubo menos fiesta claro, pero vamos, por lo demás, a mi plin. Eso sí, era muy triste ver a algunos allí llorando y todos desconsolados… Nosotros les decíamos que en España estamos de lo más acostumbrados y que ya nos la resoplaban esas cosas, que estaban mal acostumbrados y todo eso, jejeje… También había uno que decía que le daba igual, que el quería que ganase Argentina (otro semifinalista), en fin, me parece que este era un gabacho de “rh” dudoso, jejeje…

Españolas de "rh" dudoso, jejeje...

Eso sí, sin duda lo más impresionante fue ver 15 minutos después de finalizar el partido, a un escuadrón de la limpieza dejar niquelada la plaza. Operarios con esos aparatos que lanzan viento juntando toda la mierda para el centro, y luego 5 “camioncetes” de eses aspiradores y fregona cerrando área hasta que quedó todo limpito, no sin el toque final con otro camioncete que regaba a presión. En fin, como diría Richi, nos llevan años de ventaja.

También os dejo unas fotillos de una “fiesta española” que les hicimos. Lo típico, tortillas…, pero claro, hacer tortillas con una mierda de ingredientes, en una mierda de cocina común…, pero se hizo lo que se pudo. Ese día probé el ron con sangría (“bebida del palo”) que trajo un colega y dijo que estaba buenísimo, pero otro día probaría coñac con menta!!!, , y estoy seguro de que aún se podrá caer más bajo, jejeje…

lunes, 15 de octubre de 2007

El IFMA

Bueno, antes de nada unas fotillos de la habitación ya un poco más habitable. Como podéis ver he reubicado los “muebles”, ya hay una cafetera de 10 eurillos, cucharilla y cuchillo mangados en el comedor…, y como no, algunas chuminadas para esas horas de matar el gusanillo. Daros cuenta de que aquí el desayuno se sirve de 5:30 a 8:30, la comida si llegas más tarde de las 13:40 te olvidas, y la cena cierra también a las 20:40. Por tanto, el desayuno, a excepción de los días que reenganchamos de marcha, me parece que poco lo vamos a probar (que total sólo es pan, mantequilla, mermelada, y unas marranadas que podrían asimilarse a café o leche con colacao). La comida, pues sobre todo los fines de semana no siempre uno llega a tiempo, y en en el mejor de los casos sería darse el madrugón. Y queda la cena, que a menudo es la primera comida verdadera del día. El otro día Marcos comentaba que era lo más triste del mundo madrugar para cenar. Mucho me acordé de Sergio, jejeje… ;-)

Con respecto al IFMA, pues lo que os había contado, que nos hicieron un recibimiento por todo lo alto. Supongo que algo influiría que llegásemos 6 de golpe, porque Ivan (el compañero vasco), cuando llegó nada de nada. El caso es que allí teníamos un “petit-déjeuner” con sus croisants, zumo, cafecillo…, y toda la plana mayor: director, secretaria, jefa de asuntos internacionales y demás gaitas… Incluso nos hicieron fotos oficiales para ponerlas en algún tipo de anuario (o algo así). Mi tutora no podía enseñarme ese día mi “lugar de trabajo”, y quedamos para el lunes siguiente. Deciros que desde aquella “rendez-vous” que ya os contara, me pasé un poco por el arco del triunfo (en España por el forro de las pel…) volver a subir. Y me estoy medio acojonando, porque todos los gabachos me dicen que la tía es superestricta y tal… En fin, no iba a venir de erasmus para volverme aplicado, no? No obstante ya le escribí un correo contándole unas milongas, y que a partir de esta semana voy a ser mazo aplicado y todo eso, jejeje.

Lo de hacer "fantasmadas" de edificios no es únicamente español.



Y esto en industriales ni de coña vamos.

El resto de la jornada la pasamos visitando las zonas de los proyectos de mis compañeros, haciendo trámites…, y ya por la tarde, un chico llamado Bruno y que estuvo e erasmus en Valladolid nos acompañó y nos fue explicando un poco como iba lo de la fiesta por aquí. Era algo así como el encargado de recibirnos y enseñarnos el cotarro. De verdad que son majísimos.

P.D.: va en castellano por si Lurdes, Belén, Corina…, aquella gente que pueda no entender el gallego lee estas chorradas que cuento. Por darle un toque multicultural al blog, jejeje…, que por cierto, es increíble la de gabachos que saben chapurrear español. Ya me gustaría a mí chapurrear el francés como ellos. Clara encontró el contraataque perfecto cuando nos putean por nuestra pronunciación. Les dice: “di jarra”, y ahí los pobres palman, jeje…

lunes, 8 de octubre de 2007

A viaxe

Finalmente conseguín facer as maletas “just in time”, e aínda me sobraron unhas horiñas. Dende que estiveramos na excursión de Santiago en Lavacolla, eu non volvera a pasar por aí, e se vos digo a verdá non recordaba absolutamente nada do aeroporto. A primeria sorpresa xa era aquí, pois dos 6 “orgasmus” que ibamos, só coñecía medianamente a unha (Sesé), algo a Clara e Marcos, e non tiña nin idea de quen eran Rita e Marta (e as referencias eran moi boas por certo ;-).

Agora que xa podo comparar compañías de baixo custe, dicir que con vueling nos deron caramelos, e puxeron a pantera rosa nunhas minipantallas bastante aceptables. Polo demáis os asientos moi pequenos coma cando fumos a Irlanda. O mellor da viaxe en avión foi que saímos de aquí á tardiña e viaxando para o leste, vimos un bonito anoitecer. Por un lado do avión todo negro, e polo outro a posta de Sol. E por suposto aterrizar xa de noite, non estivo mal.

Dende o Charles de Gaulle, Sesé máis eu íamos a Clermont en tren, e os outros catro con AirFrance. Pero de calquera xeito non nos quedaba outra que pasar a noite tirados no aeroporto. As primeiras horas pasámolas ben de risas e vendo unha peli. Por certo, de Wody Allen, “todo lo que quisiste saber sobre el sexo y que nunca te atreviste a preguntar” (creo), e…, bueno, supoño que para ser a miña primeira peli do fulano este, non foi a mellor elección. Logo puxémonos en “formación trinchera” e intentamos durmir algo (portátil de almofada por suposto), pero eu a verdá apenas peguei ollo.

Por orden de esquerda a dereita son: Rita, Marcos, Clara, Sesé, Marta, e servidor o fotógrafo evidentemente.


Á mañá seguinte almorzamos pagando a primeira “clavada” nunha cafeta do aeroporto, e depois de esperar a que eles facturaran, separámonos. É brutalmente grande este aeroporto, e para que vos fagades unha idea, chegamos á Terminal 1, e tiñamos que ir para a T2, co que había que coller un tranvía (gratuíto, menos mal), que paraba na T3 (sí, non están por orde) e en 2 parkings tremendos. Vamos, que a tomar por culo estaba a unha da outra.

Pasa a autopista por debaixo do aeorporto por certo. Esta é un de verdade despegando, e a seguinte é un pedazo de maqueta del copón.

Tamén nos chamou a atención a de “milicos que había na Gare de Lyon. Andamos acojonados en todos os sitios cos putos árabes seica, e por aquí aínda hai uns cuantos, jeje…

La Gare de Lyon

Como é lóxico os da viaxe en avión chegaron antes ó destino, pero de pouco lles valeu, porque é incrible a “burrocracia” que se gastan aquí. Resulta que non estaban as habitas limpas, e ó final ata ben entrado o serán non no las deron. Ah!!, e ese día facía un frío pa flipar, chovía…, e 2 días máis tarde empezou a facer unha calor que nin de coña imaxinábamos. E claro, todos coa roupa de verán na casa, para non cargar a maleta ao parvo, e levamos dende entón con tempo de primavera. Cambio climático tamén por acá, sip.

Falando de burrocracia, para comprar un miserable teléfono de tarxeta media hora cada un, firmar formularios, que si fotocopia do DNI……, gabachos!!!

O lugar en sí non está mal de todo. No seguinte post colgo algunha foto xa coa habitación medio arreglada. O chungo é o caro que é, pero coa axuda esta do estado francés vainos quedar en 160/mes. Que por certo, si vindes 1 ou 2 con sacos de durmir zafamos sin que paguedes por outra. Teóricamente firmamos que é superilegal e todo eso, pero bueno, onte trouxemos a unha tropa de gabachos á sala de “reunións”, e logo almorzaron de clocló (para nós vai incluido o almorzó), e sen problema. Pasan bastante desas cousas.

Une chambre individuel

Para intentar levar un pouco de orde cronolóxico nos post, o seguinte será sobre o noso recibimimento no IFMA, e logo xa contarei algo de festas. Aínda que para contestar a Rivas polo que a súa compi de piso dicía de que aquí de festa nada…, pois onde haxa españoles sempre haberá festa. Hai un vasco que tamén está no IFMA con nós, e unha alemana que controla 5 idiomas que se apunta a todas con nós. E eu non sei, pero debe ser que están desexosos de españoles pa montala, porque a xente aquí é supermaja. Invítannos a cear, a beber… Tamén é certo que esto non deixa de ser unha pequena cidade coma Pontevedra por poñer un exemplo. Hai un ambiente moi acolledor, e en xeneral fan por entenderte aínda que pronuncies de puta pena. O único malo é que chorvas coma en na mayoría das enxeñerías tamén hai tirando a poucas máis ben. Esto…, que para min o de que non haxa chorvas é bo jejeje ;-)

E para finalizar, e xa que andamos no blog de zalo co dos xogos, pos ale, a ver si adiviñades a nacionalidade das chorvas da foto. Pista: unha é alemana ;-)


P.D.: Sólo a un desgraciado coma min lle podía pasar esto. Resulta que para matricularme de fin de carreira necesito ter todos os créditos de libre elección superados. E teríaos de sobra, si dende que rematei a beca houbese feito o maldito informe para facer os trámites, pero claro, dende mediados de xullo..., dixen eu, bueno, pa navidades!!! Pos nada, agora medio copiei o do compi que currou comigo, e a ver si mediante firma falsificada de Sara, me pode facer os trámites para que mos convaliden a tempo da matrícula!!! Non ían ser todo desvantaxes ter churri pa virse de erasmus non?? jejeje... Gracias chuli!!