ERASMUS EXPERIENCE IN FRANCE; VERSIÓN GALEGA 1.0

Mon vélo est mort!!!!

2008-05-09T22:02:00.012+02:00

Il ne me reste plus que d’une semaine pour retourner à l’Espagne. Ça sera un peut difficile, mais c’est la vie!! De toute façon, j’ai envie de voir à ma famille, mes amis, ma copine, mes chiens, ma chatte... Ivan, Rita et Marta sont déjà partis. La suivante sera Carola, ce mardi, après Jimena le jeudi, et finalement moi, le vendredi prochain. J’ai essayé de profiter mon vélo cette dernière semaine, mais malheureusement il a cassé. Je n’ai pas de la chance.

Bueno rapaces, de hoxe nunha semana estarei a estas horas en Vigo, si o avión non se cae ou cousas polo estilo, non sexamos cenizos. Por fin se rematarán esas semanas inundadas de birra e de non rañala en todo o día (sic) jejeje..., vaime triscar o lombo en canto o dobre.

A movida é que me piro o venres as 6 da mañá, as 3 horas de rigor ata Paris, Charles de Gaulle, Oporto, Vigo, e logo de pasar ese fin de semana nun piso franco da cidade olívica (jijijiji.....), debería arrivar á casa o domingo pola tarde.

Por aquí o primeiro en irse foi Ivan, xusto foi vir da viaxe da Bretaña, e marchou ao día seguinte. Por suposto houbo que despedilo, aínda que non demasiado porque se pirou en coche alugado ata Biarritz e non era pa montar unha festa de doblar. E menudo coche que lle deron!!! Cambiáronlle o 206 que contratara por esta mole. E por suposto non podía chamarse doutra forma a furgalla "multivan".

A rapaza nova da foto, a de camiseta azul empezando pola dereita, é Diana. É unha incorporación do 2º cuatrimestre, vasca de pura cepa, con carácter vamos, que xunto con Esteban, foron dúas grandes fichaxes desta 2ª parte do orgasmus.

E aquí a despedida este luns pasado de Rita e Marta. Como suele ser nestes casos montamos o drama na estación, correndo detrás do tren e todo cando arrincou. Os das gafas son os 2 italianos estándar, pero boa xente todo hai que dicilo. Sentinme incluso un pocuo mal porque eu non é que me fartase a chorar, pero bueno, será a idade, jejeje... E elas ben saben que as vou botar de menos, e admáis Laxe e Ourense están ao lado coma quen di.

E estes últimos días ocorréuseme que, aparte de alcoholizarme, podía aproveitar para rular uns montecillos por aquí. Xa víchedes que Clermont está rodeado por todos os lados de montañas, asique só era coller e tirar sen rumbo hacia arriba na busca de boas vistas. A pasiaxe realmente cambiou moitísimo en só 2 ou 3 semanas. Agora están xa todas as árbores con folla, e mola moito máis.

Pero puta sorte a miña, porque me rompeu a cadena. Ía todo pancho subindo, e crash!!. Aparte da hostia que casi me meto (ía levantado), o cabreo foi gordo cando vin a cadena no chan. Pero bueno, que lle imos facer, filosofía. Para baixar nada, en punto morto, jejeje..., e a bici..., pois foron 30 euros, amortizouse soa. A única putada é que estaba de coñas con Sesé de que un día tiñamos que facer os "papeles", pois xa me dixera que a compraba ela, que a fin de contas lle daba ela máis uso que do que lle daba eu. En fin, supoño que non será moi cara unha cadena (ou sempre se pode mangar unha), asique que se maten agora os herdeiros jeje...

Por cierto Killo, espero que profites bien estas lecturas en gallego que te brindo ;)

ACTUALIZACIÓN:

Pois gracias a Esteban aproveitei a xornada dominical para continuar o rule que quedara "interruptus", despois de madrugar a eso das 3 da tarde (esta vida estame matando). Foi moi positivo, sobre todo suar eses alcoholes e esas grasas saturadísimas dos kebabs. O único chungo que case me pilla unha supertreboada no medio da nada, pero zafei polos pelos, só catro gotas.

Déixovos uns vídeos do que podería ser tranquilamente un camiño de senderismo galego. Ummmm....., bueno, sen eucaliptos e lixo, jeje...

Soutenance 30 d’avril

2008-04-30T22:38:00.004+02:00

Et finalement le jour craint est arrivé. J’ai déjà fait ma soutenance. Je pense que ça n’a pas été très bien, mais pas mal. Les professeurs: ma tutrice, son mari et Caroline Besse. Le « fan club », les ifmalienses, plus Henry et Felipe. Dommage de l’absence de Ivan. Je dois remercier a tous par apporter son soutien à moi.

Bueno xente, despois dunha semana larga na que fixemos 2800 km, nos deron un pequeno toque por detrás e tivemos que cambiar o coche (porque non pechaba o maletero, non pasou nada grave nin moito menos), pois foi chegar e pecharse na habita a currar coma un mamón para rematar de redactar o proxecto. E finalmente hoxe fixen a presentación, quitándome así un peso de enriba. Bueno, relamente ímolo imprimir luns porque a titora así corrixeume as miñas infinitas faltas, e depaso podo ter algo máis de tempo para currarme unha portada molona, índice, agradecimientos, anexos e todo eso. Viva a flexibilidade do erasmus, jajaja...

Por suposto hai vídeo, pero faltaría máis que colgase semellante suplicio. Según a peña que o fixen de puta madre. Pero bueno, eu vendo o vídeo e as miñas múltiples patadas á fonética, deixaríao en aceptable, jejeje... O que sí é verdade é que ía moito máis acojonado onte pola noite que do que estaba hoxe no momento.

E bueno, agradecer a Zalo o programilla que me pasara para facer gráficos molóns que me veu de perlas a verdade. E dicirvos que o proxecto trataba de simular nun programa o "xogo da cerveza", que se usa para estudiar o efecto Forrester. Movidas de loxística que non veñen a conto, pero é que o do nome do proxecto, cos litros e litros que me levo no bandullo neste erasmus..., pois ten a súa gracia jejeje... Déixovos un pantallazo da portada, a "caña" esa, cando se pon o power point en pantalla completa vese como sale a espuma e todo. C'est la classe, jejeje...

Un peu de théâtre.

2008-04-12T12:20:00.003+02:00

Et voilà, finalement notre professeur a réussi à faire les pièces de théâtre. Pas en les journées internationales, mais oui en face de David Turner, Claude Guillaume, Caroline Besse… Personne m’avais prévenu de ça avant faire l’erasmus, mais en fin de compte ça n’a pas été mal du tout, quelques fois c’est amusant faire le clown un peu jeje...

Hola xente, por fin rematei o proxecto. Rematei quere dicir que xa me furrula o modelo no programa e que está comprobado cunha excel que vai ben. Agora queda redactar casi todo, poñelo bonito, facer o power point… e presentalo, glups!!!!!!, pero vamos, que bastante contento. Xa sabía eu que pa que currar 6 meses si se podía facer todo en 3 semanas, como se fixeron as cousas toda a vida non? jejejeje...

Este mércores marchamos a facernos a ruta dos castelos do Loira, logo pasaremos pola Illa de Sant Michel (creo que se chama así), que está pola zona de Normandía e seica é impresionante ver subir a marea aí, pois en 5 minutos ves avanzar a auga dende o horizonte a toda leche. E logo paseíllo pola Bretaña e ir baixando pola costa ata a Rochelle, e depaso doulle unha visita a Zeltia. Regresamos o seguinte venres, e logo a rematar o que non me de tempo a facer de aquí a mércores, e presentar o mércores 30. E bueno, a traca final un pouco máis, e si todo vai ben antes de xuño haberalle que poñer data de caducidade a este orgasmus (a visita a Paris conta tamén Sariña ;), e doblar o lombo cando chegue á casa, a ver si non me trisca, jaja..

Deduzco que andades todos superocupadísimos (sic), que non hai moito movimiento nin por equí nin polo de Zalo. Bueno, a parte de Pili que sí que seica anda ocupada de verdade entre o curro e cursos. Supoño que o Mora que nin se dignou a comentar nada da viaxe (igual non lle gustou?? jijijiji....) andará chapando coma un león, Rivas...., Rivas vendo o medrar as patacas¿? jeje... E falando da peña, o banquero exiliado?? Estaba a ver si o chamaba un día, pero entre o agobio destas últimas semanas e que sempre vas deixando... Supoño que debe seguir vivo.

Pois nada, déixovos un vídeo dunha obra que tivemos que facer. A profe empeñouse na puta obra, e como somos tan majos non lle puidemos dicir que non. Acaba así un pouco chunga porque está cortada para que sigan outros 3, e aproveitar a mesma para varios. Xa vedes, quen dixo que todo era cocerse no erasmus, tamén hai tempo para facer o ganso formalmente, incrible! Así sona o fransés con asento jallejo jejeje...

Et voici, au fin Paris

2008-03-25T01:07:00.039+01:00

Et finalement je publie un nouveau post, c’est meilleur avec retard que jamais. Il faut que je travaille maintenant tout ce que je n’avais pas fait avant. C’est pour ça que je vais montrer plusieurs photos de la visite de mes amis en lieu d’écrire beaucoup.

Bueno nenos, as fotos subinas xa fai uns días, pero non daba topado un anaco para escibir os pés de foto alomenos. Porque aínda que vos pareza mentira, dende que o domingo regresei de Paris outra vez, non volvín sair ata hoxe!!!!!. Sip, ao final algo haberá que entregar tamén, que tampouco cho van a regalar pola cara bonita, e aínda enriba o modelo non me sale, e teño que buscar nun archivo de texto que me da o programa (as tripas digamos), onde está o fallo, pero creo que xa estou cerca. O chungo é empezar a redactar (de momento a palla do principio), que me podo botar unha tarde para escribir unha miserable folla. Que a todo esto, xa teño data, finales de mes, o luns entregalo escrito e o último día (creo que mércores) lelo, glups!!

Entón si todo vai ben entre o 10 e o 15 de maio debería andar de volta pola Galice. Nin fai falta dicir que si queredes apuntarvos a outra excursioncilla pola France para esas datas...

Co resumo da vosa visita, decidín poñer sobre todo as que eran máis simpáticas. Subín un carro delas, e aínda me gustaría subir máis, pero non sabía por cales decidirme, aínda hai unhas cuantas. Imos aló.

Como non, un mini frigo con moitas cousas, na miña línea, e sobre todo, con moitas mazás. Teño provisto a moita peña de provisións, pero ata que chegou Pili nunca nadie me pedira unha mazá como si realmente fose unha delicatesen ;)

Como non unha moto do Mora facendo o indio.

Zona histórica de Clermont coa catedral ao fondo. O lungar aínda ten o seu encanto, lástima que o teñamos tan pouco visitado en profundidade cultural, jejeje...

Vista da Catedral ao fondo dende o Parc de Montjuzet. Por certo, o da chaqueta vermella é Ivan, o vasco, moi bo fulano.

Antrillo dos que solemos frecuentar. Bueno, realmente este tampouco é dos que máis vaiamos.

E xa en Paris, ulalá!!! ;), como non, a primeira foto do metro!!! Impresionante, as paradas pequenas pois non, pero esas enormes por onde pasaban 3 ou 4 lineas e 2 ou 3 de RER (trens que van ao extrarradio e cruzan a cidade en plan metro), e sobre todo estando na "pomada", vamos, que é un queixo gruller e non se lles caeu aínda nin a catedral nin ningún dos edificios molóns que teñen. En España cavan un pouco e caese medio barrio. E sobre todo tendo en conta que ten máis de 100 anos o metro, alucinante vamos.

Subindo ao afamado Arc du Triomphe. Non me quero nin lembrar das escaleiras que subín nesta viaxe (xuntando as da catedral de Clermont tamén), pero valeron a penas todas. Que por certo, según Sara salgo hipermegabueno nesta foto, e bueno, pois ata xa me vou vendo eu tamén e todo, jajaja.... ;)

Como non a non menos afamada e coñecida Tour Eiffel, que visitamos máis de media ducia de veces si me descoido. Como dicía o "Killo", poste debaixo, miras pa riba e dis "pues ya no hay hierro aquí". Que por certo, é a "movida" máis visitada de todo o mundo seica.

Outra vista, agora dende o paseo en Barco polo Sena. Dicir que aparte da visita guiada neste momento que che ían contando polos auriculares no idioma que quixeras, o resto do tempo (e ata que marchou o martes), foi Pili a encargada de culturizarnos e informarnos de todo o que visitábamos, gracias tamén á guía que lles subcontratou aos Ches.

Diante do obelisco do grelo, que ata tiñan un gráfico para explicar como o trouxeron dende Exipto río arriba.

O avogado do grelo facendo das súas diante do palacio do Sarko. Tivemos que tirar 3 fotos para sacar a boa, e a rúa toda chea de policía, de feito non se podía camiñar pola outra beirarúa. Pero bueno, chega a ser en USA facendo o mono diante da "Maison Blanche" e igual che meten un tiro entre cella e cella e logo dinche que non fagas o mono, eh Zalo??

Si a ampliades a cara destes merluzos non ten desperdicio. Que por certo, nun escaparate destes había albariño galego.

Liberté, égalité, fraternité.

No barrio dos pintores e Pili coa súa recente adquisición de gorrilla molona bohemia parisiena.

O moulin de la Galette

Moulin Rouge, que como ben dixeran os Ches, é só pola coña de ir alía sacar a foto, porque tampouco ten demasiado que ver.

Foto que non merece comentarios.

O hostel para o que nos cambiamos cando marcharon Mora e Pili. Máis barato, unha habitación con un baño minúsculo, pero para nós soíños, e non excesivamente lonxe da "pomada". A movida foi que en hostelworld, as letras de "peace & love" non chas poñían nese fuxia, nin che dicían que había unha tía moi rara na recepción que tiña pinta incluso un pouco de "putilla", pero vamos, xenial ao final.

Ademáis un hostel con bareto e San Miguel..., non ten prezo.

Sitio entre a Ópera e as galerias Lafayette, e unha boa idea de como forrarse á conta dos tópicos e dos milleiros de Españoles que visitan Paris por ano, e que coma nós, ignorantes, entra pa probar que tal sirven a tapa de tortilla e a caña de cruzcampo por estos lares. Estivemos a punto de facer un "sinpa", pero ao final téñennos timado máis noutros lugares.

Gárgola tragándose a Torre de Montparnase. Fantástica a visita ás torres da catedral tamén. Que por certo, tiñádes que ver que simpáticas as colas kilométricas para entrar incluso abaixo (que é gratis) en semana Santa. E é normal, xa que medio Paris estaba poblado por Españoles, e outro medio por Italianos. Zalo, os alemáns non viaxan??? ;)

Por suposto non iamos quedar sin subir á torre do grelo tamén. Lin que por acojone dos veciños cando a fixeron, lle quitaron uns metros dos que ían ser inicialmente, e que A METADE dos roblons que leva están sobredimensionados, vamos, que non debería caer. Tamén que ten acumuladas non sei cantas toneladas polo peso da pintura que lle dan cada 5 anos, e que con moita calor "estira" un puñado de centímetros pola dilatación.

E por fin en Versalles, aínda que por flipalo tanto o avogado máis eu coa torre, xa fumos tirando a tarde, e non puidemos entrar a visitalo por dentro, gran ilusión de todos, pero do Rivas en especial. De todas formas a visita paga a pena, si ben ver eses xardíns na primavera-verán, ten que ser moi moi diferente.

Jejeje..., acojone do Rivas cando lle para a Kangoo de seguridade e o fulano lle empeza a enseñar un papel de multa de 135 euros. Resulta que non era por pisar o céspede (pelouse), sinon que estaban pechando e era a multa por si te pillaban dentro despois. De feito o segurata resultou ser o mítico cachondo mental de turno.

Magníficas vistas dende o Arche de la Défense, que ven sendo coma un pequeno Manhattan parisieno. Non é moi coñecido porque non está no centro e non son movidas históricas, pero ten a súa gracia tamén visitalo si se ten tempo. E sobre todo si topas un negrata molón para "trapichear" cos tickets de subida ao arco. Xa ilustrará o Rivas esta parte espero.

Por ser máis operativos comíamos de crépes ou similares, e pola noite dábamonos unha cena como dios manda, e realmente tampouco nunca tivemos que refrixerar a Visa jejeje... De feito un día saíanos mazo barato ata que a cagamos cun "digestif" typical français, que nos costou 7 euros por barba, si ben nos quentou que dou gusto. E bueno, a foto é dunha terracilla cuberta con lonas e coas estufas esas de gas tan ecolóxicas, xusto ao lado do Barrio Latino e da catedral. E despois das ancas de rana, só me quedaba probar os famosos escargots nestes eramsus. Dicir que non saben mal de todo, pero que son un manxar totalmente prescindible para min.

E claro, cos nosos santos collóns, aínda pedimos postre e todo sabendo que posiblemente perderiamos o último metro, e de feito, non só o perdimos, sinón que entramos na parada para cercionarnos de que o perdéramos, e cando subimos estabamos encerrados cual rata de alcantarilla. En fin, un pouco de nervios e acojoning de quedar alí toda a noite, pero ao final conseguimos unha salida (era aínda enriba unha das superparadas). E a foto pois do canal subindo para o hostel, non hai mal que por ben non veña, así o Rivas compensou versalles co seu preciado canal tamén.

E xa que estamos, para non facer outro post de París, unhas fotillos da revisita con Sara. Entre o frío que facía, o plagado que estaba todo de turistas, e que xa viramos a cidade os dous, non foi unha viaxe estesante en plan turista, pero aproveitamos para ver cousas que nos quedaban aos dous. Supoño que podes estar todo un mes vendo cousas nesa cidade.

Subimos á Torre de Montparnase, e aínda que facía un frío de carallo, o día estaba claro, e pillámolo anoitecendo como me molan a min estas visitas. Mola bastante porque está bastante preto da torre eiffel, e é unha vista moi chula. E dende logo mola subir no ascensor MAIS rápido de Europa!!!! Menuda sensación de desaceleración, mola mazo.

E este é o Bois de Boulogne, que é un megaparque que está máis ou menos entre a Defensa e a Torre Eiffel. De feito lin que era o mítico bosque de caza dos reyezuelos, relativamente preto de Versalles. Realmente para un parisieno que nunca vise unha árbore molará, pero é un parque medio de "monte" (moita extensión para poñer todo jardincillos), e entre o frío que facía e mollado da choiva, e que aínda non está todo florecido... O máis bonito a zona dos lagos, e a cascada molona da foto. Tamén dicir que está o Roland Garros aí. E claro, eu acojonado con que nos pillara unha granizada mentras remabamos (polos pelos), pero á Sariña facíalle mazo ilusión, e como no manual do churri perfecto poñía que había que remar, pois alá fumos. Jejeje..., que sí churri, ao final molou mazo, só nos faltaba un cantautor dos do metro embarcado para amenizar musicalmente ;)

Bueno xente, ao final custoume pero aínda me currei un post bastante cundente. Espero agora ser recompensado con múltiples comentarios jejeje... ;)

Gala IFMA

2008-02-10T23:33:00.000+01:00

Et bien Shak, je crois que après avoir conduit la voiture de Julien sans le permis de conduire ici, seulement me restais faire une chose: une nuit complètement soûl. Et voila, hier nous avons fait une grande soirée, et après finir le whisky, nous avons bu du vodka et après quelques bières… C’est pour ça que aujourd’hui je suis mort!! Vendredi prochain, après notre examen, bien sûr il aurait une autre grande fête parce que mes amis viendront aussi. Cette est une dommage que vous ne serez pas ici!!

Pois aquí vos van as fotos do día da gala do IFMA, que foi na ópera de Vichy, afamada cidade polas súas augas termais, xa dende tempos de César. O caso é que como suele dicir o anuncio…, envío traxe 60€, entrada 40€.., haber ido non ten precio.

O menú non é que fose espectacular, xa sabedes, menus pijos deses que xa costaría entender o que pon en español, pa máis en francés, pero bueno, fame tampouco pasamos a verdade. E como bos españois adicámonos a recolectar as botellas de viño amediadas (eran mesas redondas) nesa media hora en que a peña ía para a pista de baile e os camareros empezaban a recoller.

E si certo é que servidor se mazou, nada do outro mundo. E realmente estaba sendo un erasmus a ostia de sano, por non dicir sanísimo. De feito aínda nunca agarrara unha destas que te deixan 2 días para o arrastre, máis ás miñas idades, jejeje… Pero como digo, estaba sendo, porque onte pillámonos uns ciegos xeralizados que pa que. Sobre todo servidor, que ten unha máis que aceptable “lagunilla” da última hora da noite, e que hoxe non é que se encontre coma unha rosa precisamente.

E para irvos previndo, este venres vanse a xuntar acontecementos, e haberá celebración conxunta de: fin de examen, despedida dalgúns franceses que coñecemos este mes e que piran outra vez e por suposto a vosa chegada. Facédeme a acordante de non me tajar tanto, porque o sábado haberá que facer algo cultural tamén non? Que o problema foi as malditas mezclas que nunca se deben facer. Todo ía de maravilla mentras nos jalábamos o güisqui, o problema veu cando éste se acabou, e nos pasamos a chupitos dun vodka que trouxeran Marcos e Felipe de Polonia, non me acorda o nome pero é moi famoso seica. O caso é que despois deste veneno pirámonos xa + ou – finos da resi, e claro, sigueuse regando o asunto con unhas pintas de birra e tal y cual, e así acabou un como acabou.

Pois este venres máis, que anda que non estou eu falando maravillas de vos por aquí, asique haberá que deixar o listón ben alto. Por certo, xa vos contarei, pero como o meu examen é pola tarde, para ir aforrando tempo e tal igual lle digo a Felipe ou alguna das rapazas que teña libre para que vos vaian buscar a estación. Porque ademáis haberá que comprar un palé de güisqui non?

De esquerda a dereita: Iván, Marta, Marcos, Sesé, Moi, Clara, Elena, e na fila de abaixo igual de esquerda a dereita Pili, Elisa e Rita. Para que vaiades aprendendo os nomes, jeje..

Foto do Trijo con cara de superchulería e de supernarco arousano ;)

Os autobuses salían do IFMA, era case unha horiña ata Vichy. A verdade é que é un lugar bastante bonito para visitar nun día, e témolo a media hora en tren, pero nada, que o erasmus culturar séguesenos a resistir.

A ópera, esto é nos pinchitos antes da cena. A foto é de Iván, pero saleulle un pouco oscura.

Despois de "rapiñar" o viño, aquí xa estabamos cos cubatas, que non é que fosen moi baratos. 5 euros por esas merdiñas de vasos, e de feito o primeiro que pedín de whisky era tan noxento que me pasei logo ao vodka con naranxa, que admáis era máis barato.

E finalmente a chegada ás 5 da mañá ao IFMA, que por unha serie de carambolas do destino que non ven ao conto, tiven que conducir este flamante opel corsa gasolina ata a residencia. Emulando irresponsabilidades do Mora, conducín sin ter o permiso aquí en Francia, e digamos un pelin borracho, en serio que estaba ben, aínda que non sei como terán os gendarmes a tasa aquí. En fin, deses días irresponsables que todo sae ben. Por suposto o conductor, Julian, o mesmo que está quitando a capa de xeo do parabrisas coa rasqueta, estaba bastante perxudicado. E falando de xeo, case -5º e toda unha estampa de xente rascando os parabrisas con esas rasquetas, non ten precio tampouco.

Aniversarios múltiples, rencontros e despedidas

2008-01-30T01:04:00.001+01:00

Pois sí, despois das navidades griposas que pasamos máis ou menos todos por Galicia, tocou partir outra vez, ben con algo de nostalxia por familia, churri e amigos, pero tamén é certo que con ganas de darlle duro a esta segunda parte do orgasmus, que dame a min que vou botar tempo en desascostumbrarme desta boa vida, jeje.... De feito a volta non foi fácil. Un que viña con ganas de acougar un pouco e poñerse xa un pouco en serio co proxecto, coa gramática francesa que me fai pero que moita falta, a chapar para o exame de febreiro..., pero ná, totalmente imposible. Un cúmulo de múltiples celebracións, entre elas 3 cumpleanos que celebramos máis de unha vez cada un, despedidas da xente fantástica que coñecemos neste primeiro cuatrimestre..., vamos, que non houbo tempo para máis. E a iso sumarlle os esforzos mediáticos e publicitarios que fixen para que me viñésedes visitar os que puidéchedes ao final, jejeje...

Que falando de franceses, xa case partiron todos, e só unha pequena porcentaxe se queda aquí o resto do curso. Hoxe tivemos unha macrocena duns 25 con xente que regresa do seu "erasmus" (stage aquí), e a verdade é que a primeira impresión non foi demasiado boa. A parte de que se coceron coma pulpos xa antes da cena, e evidentemente a montaron logo no restaruante e pouco lle faltou ao camarero pa botalos (botarnos por inclusión nun grupo) a patadas, pois teñen un aire que non me mola nada. Non parecen en absoluto a boa xente que eran os outros, locos, cocidos e todo o que queirades, pero tiñan un rollo máis sano e amigable. Que algúns bos haberá, pero en xeral véñome con mala impresión da velada. E bueno, sobre todo algún especímen máis que tampouco quero contar detalles por eso de escribir un blog políticamente correcto. Xa sabedes, os prexuízos do Trigo e todo eso anti rollito flower power. Pero dá un pouco igual que a maioría destes marchan outra vez a mediados de febreiro.

Pois nada, que mellor que un pequeno resumo visual, e como lle gusta a Zalo co seu correspondente pé de foto ;)

Santiago-Paris, un amencer que mola mazo, si ben é certo que logo te ralla un pouco cando che da todo o Sol e tes que botar a persianilla.

Benvida multiligüe de Carola, que joer, chegar e toparte esto na porta cunde un güevo. Que ganas de que chegue o Álvaro para ver si lle fai madurar os anos que leva de retraso, jeje...

Cumpleanos conxunto (uha das celebracións) de Marcos e Elena. O que vedes na mesa son gofres con nutella.

Novas amizades, as raparigas guapas do medio, madrileñas para máis descripción. A que teño ao lado pártese a caixa co meu acento galego.

Partido de basquet que xa vos comentara. Ao final non estivo mal, e incluso diría que pola novidade pois amorticei os 20 euros. Evidentemente o máis simpático foi estar animando a España, en ocasións incluso ao Madrid (Real "de" Madrid din eles), e co pobre Shak (un amigo francés) no medio de todos nós. A putada é que estabamos nas gradas contrarias á tele, e foi unha putada o de non haber feito o ganso polas cámaras da 2. Por certo, gañáron os madrileños sin despeinarse demasiado. E que fuerte que parecía como si vises unha pachanga así en directo.

Comida típica por excelencia da rexión de Auvernia, a famosa trufada. Básicamente patacas con queixo, xamón, baicon... Según a calidade do lugar onde a comas está bastante boa. Este día foi cando probei as ancas de rana, pero eso haino en calquera sitio penso.

Bebida típica por excelencia das macrofestas españolas. Según a calidade dos viños de garrafas de plástico de 5 litros que se usen poden estar mellor ou peor. Joer, a fregona aí ao lado non foi moi afortunado metela na foto, jejeje..

E finalmente a miña celebración de cumple, unha "joint-venture" cun italiano e depaso despedida nostálxica dos franceses.

Este é Shak (o do novo enlace no blog), que se vai pa Suecia. Aínda me acordo cando cheguei aquí que non entendía nada do que me dicían, e el amable onde os haxa, intentaba falarme en inglés, en inglés a min (sic). Si dá a carteira aínda se lle fará unha visita para a primavera.

Un petit morceau en français Shak, comme je t’ai dit. Je parle à mes amis de tous vous, et j’ai fait un petit résumé de janvier, comme d’habitude avec plusieurs photos. Bien sûr que cet Erasmus aurait été très différent sans les amis français. Merci pour toutes les fêtes et j’espère que nous nous trouverons bientôt.

E para finalizar este vídeo dun cumpleanos feliz cantado en acústico jeje... Chámase Lori a rapaza francesa que o fixo. E joer, a orixinal e inesperado non lle gañou nadie. Que por certo é unha das poucas que se quedan, a ver si a coñecedes cando veñades.

Resume outubro-decembro

2008-01-14T18:24:00.000+01:00

E que mellor forma de facelo que con un vídeo-montaxe destes. Por certo, a ver cando vemos o de Irlanda.

Une annonce très important

2008-01-12T17:25:00.000+01:00

Hola outra vez dende a France camaradas e camarados. Dados os múltiples virus que nos atacaron por tódolos flancos, e que fixeron sucumbir ao mesmísimo licenciado nas artes do deporte físico, foron sen dúbida as vacacións de Nadal que menos nos vimos penso eu. Bueno, o caso é que teño que informarvos de cousas importantes:

1º. ¡¡¡Aprobei loxística!!!, a do tío chungo que nos facía exame subxectivo e nos carga/aproba según lle salga dos seus santísimos collóns. Esto non ven a conto, pero entre a pasta gansa que me aforrei de golpe de matrícula para febreiro e que non a contaba nin de coña…, mola, sobre todo despois de haberme rajado das outras. Eficacia 100%.

2º. Con respecto á que me rajei o día antes e que vos dixera que volvía para o 15 febreiro, cambiaron os plans. Resulta que a cargaron os compis erasmus, e seica lles dixeron en revisión que ¡¡¡podemos facer o exame esquí o mesmo día e á mesma hora!!! Só temos que buscar unha representación oficial no IFMA para que nos vixíe, e ao rematar mandan os exames por fax. O caso é que como podedes imaxinar, suspendo a viaxe programada a España para esas datas.

3º. Por min a viaxe podese organizar como estaba prevista para esas datas. Si por exemplo queredes ver París, pois vémonos aí. Outra alternativa é que veñades vía Vigo(Santiago, Coruña)-Barcelona-Lyon… Ou como si vos apetece ver calquer outra cidade de Francia ou alrededores. Só que hai que ir planeándoo para cuadrar as cousas e fiesta. Contádeme por e-mail ou ben chamádeme, ou polo skype… Só ten que ser a partires do 15 de febreiro, sólo jodería rajarme incluso aquí outra vez.

Non dubido da vosa capacidade de organización e comunicación entre vos para organizar estes eventos (sic), espero que organicemos unhas boas xornadas. De pasta, onde máis gastaremos será no lugar que visitemos, en Clermont sale económico.

Por eso de poñer algunha foto aí van dúas da iluminación navideña de Clermont e outra coa despedida antes de vacacións dos gabachos. Como podedes comprobar o IFMA é un campo de nabos bastante considerable, jejeje...

Outra de festas

2007-12-03T01:52:00.000+01:00

Parece que fai quince días que me viñen para aquí, e ¡¡manda carallo!!, en pouco máis dunha semana xa volvo a España. Pois sí que pasan rápidas estas experiencias. A verdade é que tempo tampouco é que teña demasiado para escribir no blog, pero é que total non sabería moi ben que poñer que non sexan festas, jejeje…, lémbrome cando líamos a “Misiva germana”, que cada semana eran fotos de botellas e borracheras interminables tamén, este ano xa non ten esa bicoca jeje…

Aquí os colgados estes do IFMA fixeron haberá unhas 3 semanas a soirée regions, que ven sendo algo así coma o San Pepe de alá. Montaban uns stands e a peña levaba comida e bebida propia das súas rexións. Evidentemente os españoles fixemos un bo lote de tortillas, dous “caldeiros” de sangría, e algunha cousilla máis. Pero vamos, que se tajan moitísimo, e os destrozos-suciedade son similares a un san teleco ou san pepe. De feito pecháronlles a especie de cafeta que teñen aquí (manéxana os estudiantes, non é como alá) durante 15 días.

Outra grandísima festa foi o cumpleanos do Felipe, un chorvo de Pozo Blanco (Andalucía) que é un personaje de carallo tamén.

E onte sí que a armamos, bueno, armáronnola mellor dito. Ibamos a facer botellón no piso de Alex e Eli (unha parella de Andaluces tamén), pero por eso de non lle botar a casa abaixo, decidimos facela na resi mellor, para que puideran vir os franceses, italianos, checas, irlandesas…., e joer, que guarras as irlandesas, aparte de que tiraron bebida a mazo polo chan, e non eran moi propicias a limpala…, ó final unha pillouse unha moña…, en fin, posiblemente lle dese un baixón de tensión ou algo, porque aparentemente estaba ben, e dez minutos máis tarde atopárona semiinconsciente tirada no baño (suponse que foi intentar vomitar). O caso é que o despliegue mediático foi a ostia, moita peña histérica (as “amigas” un tanto imbéciles que ata a querían meter nun taxi para a casa e fiesta), e como dato cultural, dicir que aquí se chama para case todo aos pompiers (bomberos) en vez da típica ambulancia. En fin, que menos mal que os que están na recepción polas noites os fins de semana son enrollados, sinón podíannos botar unha boa bronca.

Pois nada, que mellor poñer algunhas fotos, que sempre ilustran máis que mil palabras.

Cumple de Felipe. Dende logo non levaban rioja eses caldeiros ;)

O anfitrión.

En fin, sin comentarios, a típica foto que ao día seguinte dis ti, "carallo, pero estaba tan mal..." Pero que conste que para ser autofoto evidentemente tiña pulso aínda jejeje...

Pos eso, o "san pepe" de aquí. E non, no é carnaval, pero aquí á peña ás veces dáselle por salir de forma "peculiar". De fetio había uns con roupa de augas e botas de goma, vamos coma para ir á seca. E o pobre rapaz da silla que estaba cocido coma un pulpo a eso das 5 da mañá, e van uns "colegas" e non lle tiran un caldeiro de auga por riba. Despois díxome ó día seguinte que pasou moitísimo frío indo para a casa, non te jode, con -3 ou -4 baixo cero, eu iba po hostpital cunha pulmonía.

Esta é nunha crepería a hostia de chula, que non todo vai ser cocerse!!, aínda que bueno, aquí tamén se lle daba ao viño a verdade. A Carola (a alemana) dándome explicacións gramaticales nunha servilleta.

Retorno de Marcos da boda en España, e que mellor ocasión para convidar aos gabachos a comida típica galega.

Ei Zalo, aquí tamén se xoga a "cochinadas" desas. Si tocaba o vaso bebias un sorbo creo, e si "encestabas" bebías o vaso enteiro.

Cumple de jamonas españolas. Sobran comentarios.

É Pili, e non pensedes mal, que xa vos vexo, e ademáis a rapaza tamén ten churri. Só é pa darvos envidia pa que me veñades a visitar ;)

Impresionantísima pota que nos atopamos un día voltando para a casa. Supuxemos que sería dende a ventana dalgún piso, pero joer, era moita pota de dios. E ao audi..., non sei eu que tal lle sentaría á pintura eses ácidos....

Festa en casa de Tibo, un dos Franceses que máis nos acolleu nas primeiras semanas. Viven 4 nunha casa, e normalmente montan festas xeitosas.

Este sábado antes de que as irlandesas o emporcallaran todo e que a montaran.

Pero a pesar de todo, os españoles sempre deixamos todo impoluto. Tiñades que ver como a chusmilla multicultural (negratas, chinos...) deixa a cociña por exemplo. E non é rajar nin ser racista nin chorradas, é a puta verdade, hai moito guarro por aquí.

Pois creo que xa chegan de fotos por hoxe. Para o seguinte post, algo máis cultural. Prometido.

ACTUALIZACIÓN:

Sodes a cona xente, poño unhas fotos de coña e xa sacándolle puntilla. E logo seica estou tan delgado??, arredemo, aínda vai parecer que fago a dieta do cucurucho....., jaja..., nada máis lonxe da realidade. Ai a miña Sariña que tranquila que pode estar comigo!! Pois nada, que en Nadal prometo engordar outra vez.

Da cena xa que o Mora se ofrece voluntario, pois queda encargado de organizala. Eu en principio non podo facer proxección de cando me virá ben, pero malo será, esperemos que non me desehereden despois de botar 3 meses fora, e chegar e pirar por aí de "paseo". Pois eso, contade comigo para calquer día deses, e supoño que a Sara e algunhas amigas cotillas que ten por aí igual se apuntan eh??

Ilsiña, vese que o Che estudiou ben o manual do bo marido, juas,,juas... Eu estou incluso pensando en non ir a Lyon este finde, asique de velos nin de coña claro. Joer, unha furgalla de 9, coma co "ran" nos vellos tempos, pero menos consumo (aínda que co precio de agora a pasta será a mesma, jeje..)

Ah, e Rivas, despois de Irlanda crees que necesito opinar algo + delas?? juas, juas... Pero sí, según escoito de "rumores" son algo porcas e "porcas", as comillas dá igual onde as poñas, jeje..., pero que hai de todo coma en tódolos sitios, non se pode xeralizar.

Mora, non empecemos a falar do que come cada quen que igual a armamos coma a última vez jeje.. ;)

Como vos coñezo coma se vos parise, xa me lembrei de tomar varios ángulos para tervos contentos, jeje..

Ginebra-Berlín-Lyon

2007-11-20T12:29:00.000+01:00

Desta volta vai un só de fotos, unha porque non teño moito tempo, e outra porque agora mesmo non sabería por onde empezar para poder resumir esta viaxe.

Recentemente escoitei que elexiron a unha galega para presidenta do parlamento dun dos cantóns suízos (o análogo as nosas autonomías creo). Neste país moitísima xente falaba español, e algún que outro galego tamén atopamos.

Non me lembro dos datos, pero creo que o chorrito do grelo alcanzaba uns 200 metros, e 1 MW de potencia, que non é pouco. Desarrollo sostible non será, pero molar mola mazo. Molaría para un problema de máquinas hidráulicas, jejeje...

Visita turística-cultural por suposto. Velaí o primeiro microscopio electrónico.

Monumento chorras que mola mazo (fixádevos que lle falta unha pata).

Sede das Nacións Unidas, como podedes ver.

Foto chorras pero simpática non?? Di máis ou menos que non lles boten de comer, que son perfectamente capaces de alimentarse por sí mesmos. E a rata é a que o aproveita. Quedádevos coa traducción de jejeje... "hin,hin,hin..."

Travesía en barco. A última da temporada por certo.

Porta de Brandeburgo, en Berlín. Por onde entrou Napoleón..., desto o Rivas sabe + ca min fijo.

O muro, que o chungo era a zona "de la muerte" que había no medio dos dous muros, porque a verdade calquera narco galego ten un pedazo de muro que lle daría a risa ver este, jejeje...

Contraste entre edificio histórico e ao fondo a "Berliner Fernsehturm".

Parlamento (Reichstag).

Vista dos Alpes no voo Berlín-Lyon. Entereime que o dos aparellos electrónicos é só mentras despegas e aterrizas, ou polo menos había un chorvo co portátil e as azafatas non lle dixeron nada, asique...

Lyon Vieille (viejo). Ao fondo a basílica de Notre Dame de Fourvière, e á dereita unha torreta de telecomunicacións de aceiro. Moi gallego o contraste, jeje... Cando visitamos a basílica estaban dando misa, e mentras facía algunhas fotillos aínda a escoitei uns 5 minutos, en francés por suposto.

Toma tarro de nutella, eh Rivas?? tiñas que estar aquí, jejeje..., que por certo, misión imposible atopar nocilla, aquí ten o monopolio.

Ruinas romanas. Seica hai mazo túneles pola cidade, pero non houbo tempo para velo todo.

Nunha feira do chocolate, ummmm... Foto facendo o gañán con..., non sei que coño representaban as chorvas, pero é simpática.

Bueno, creo que xa chega para facer un pequeno resumo da viaxe. Menos mal que aquí no IFMA a wifi tira de medo, si non pa subir todo esto....

Por certo, pillei hai 15 días a típica minigripe-trancazo. E nada, coma me pasara hai dous anos en Vigo, ó castigar o corpo sin deixar que se recupere..., nunca estou mal, pero nunca estou ben tampouco. Pero o que mola é que aquí teñen médico no campus, e na, víñenme hoxe, e xa me deron unhas drogas no momento. E unha receta pa unhas pirulas na farmacia pa que as tome 3 días. No fondo é igual que alá, só que ao ser en francés a conversa aínda é máis curta antes de que che de os medicamentos, jejeje..., é igual que automedicarse pero coa conciencia tranquila, juas, juas...

Barreiras idiomáticas

2007-11-07T19:12:00.000+01:00

Como prometín antes de marchar, aí van unhas situacións simpáticas por mor da puta pronunciación:

Situación 1: Marta máis eu negociando coa “japa” o de compartir a wifi, e mentras a tía nos fedellaba na IP ou sabe dios en que, típica conversa de cortesía na que a chorva nos preguntaba que de onde eramos. Nesto, que Marta entende que como nos chamamos, e dille o nome. E claro, a “japa” en plan…, “ah, “Malta”, oui, oui…” pensando evidentemente no país, e non no mome. Haberá que probar a dicirlle a unha japa que diga “jarra”, juas, juas…

Situación 2: Un día calquera imos a unha festa duns amigos duns amigos…, total, típico piso ruinoso onde a quen coñecíamos era a uns italianos que lle tocaran na jincana con Marcos (ou algo así). O piso estaba a tomar por culo. Chegamos, mazo xente no piso mazo ruinoso (o de Álvaro era hotel 5 estrelas ao lado deso), e a presentarse e todo o protocolo. Nesto que está o Trigo falando cun grupo hetereoxéneo de rapazas (italiana, checa, alemana…, e unha francesa), e por suposto o que máis ou menos xa sabía dicir: que veño de tal sitio, estudiamos tal cousa en tal universidad… E nesto pregúntanme que como cheguei alí. E claro, o Trigo, sin despeinarse e situado no contexto da conversa, empeza a dicir que en avión ata París…, e antes de dicir que en tren ata Clermont, a peña partíndose a caixa. Resulta que se referían dende a resiencia ata o piso (lembremos que estaba a tomar por culo). Entón aclaro que en tranvía e todos nos rimos un pouco máis, a excepción da hijaputa da francesa, que se rieu unha media hora máis, e desgraciadamente para ela, era a máis fea con diferencia. Se siente!!

Situación 3: Entrando no albergue en Lyon, sale un fulano, ábrenos a porta, dicimos “merci” (gracias), e o chorvo respóndenos “de nada”. E bueno, a de veces que sin abrir siquiera a boca xa nos preguntan si somos españoles.

Situación 4: Para os que vos lembrades de Irlanda. TAMÉN AQUÍ ME PREGUNTARON SI ERA POLACO!!!!!!!!! (#ϋαχччح)

Vocabulario básico:

Vite = rápido; Bite = polla (a B pronúnciase distinto da V). Lección que normalmente as tías aprenden nas primeiras conversas ;)

chatte = gata; chatte = coño (cambian gatos por coellos)

baiser = beso; baiser = follar

moule = mejillón; moule = “vulva” (en español tamén parecido non??)

……………………….

E por eso de que un post sin fotos non cunde tanto, aí van algunhas:

"Tríplex ruinoso". Cando estaba cheo de xente creo que todos nos acordamos daquel fundimento nunha discoteca por Israel, glups!!!! Menos mal que a madeira é ben flexible.

Festa gastronómica no IFMA

A que o fulano da esquerda é "un cuadriño" do Hamilton, non?

Esta foto coméntase sola penso eu....

Recepción Erasmus

2007-10-23T00:16:00.000+02:00

Esta semana foi de recepción oficial dos estudiantes erasmus na cidade. Teóricamente hai uns 5000 creo, aínda que ás veces dame que só saímos os españoles e tropa de gabachos do IFMA. Pois ben, o luns xuntábannos en grupos de cinco, primeiramente nunha comida para que nos coñecésemos e logo había probas pola cidade, en plan “gincana” (ou como se escriba). Desgraciadamente para nós, a gabacha do grelo profe de français, non nos deixou a xornada libre, e xusto despois da comilona e de coñecer aos nosos compis, pois tivemos que pirar para o IFMA, perdéndonos a parte digamos máis lúdica-deportiva da xornada. Teóricamente os grupos eran o máis multiculturais posibles, para non mezclar a dous espagnolos ou cousas así. O que resulta curioso é que chinos, japos…, e peña de ollos rasgaos en xeral, como hai tantos, nalgúns grupos non quedaba outra que repetir, e dende logo non había un só grupo no que non houbese un. E tendo en conta o que contan os “corresponsales” de USA e Australia…, bufff, ¡¡¡canto chino hai por aí Dios!!! A min tocoume coas seguintes individuas (corto e pego do pdf, pa que vexades que nombres tan fáciles de recordar):

KOCH Ewa. Polonaise
PHELAN Niamh. Irlandais
YUAN Yuan. Chinoise
ZABILKOVA Kvetoslava. Tchèque

Bueno, realmente son bastante fáciles comparados con outros, menos o da checa, pero é que era a única simpática e da única que me quedei co número. As outras aparte de callos (a checa moito tampouco vale) eran autistas aínda enriba.

Cando baixamos de clase, fumos directamente deixar as cousas pola resi, e logo fumos ata o concello, onde se repartían os premios, según puntuacións desas probas que nós non fixemos. Aquí mellor déixovos unhas fotillos de como molaba a sala onde meteron a uns centos de orgasmus. E logo os camaretas de pajarita a servir o champán, e pinchos…

E despois desto, autobuses e para unha especie de pub onde ceamos outra vez de clocló, e en canto rematamos, levantaron o catering, baixaron luces, e fiestuki. Joer, que son a leche, xa podían desviar en Vigo algúns cartos de sobornos urbanísticos para facerlle algunha fiestecilla e comilona aos guiris que veñen a pasar o ano. Porque a todo esto, a inscripción valía 2 miserables euros, que a nós en particular, pagóunolos o IFMA e inscribíronnos eles xa antes de que chegasemos aquí. Vamos, más cómodos imposible.

E bueno, esto non ven a conto do tema este, pero pa que vexades o que vos dicía o outro día, que aquí á peña, a F1, lla pela batante. Pedímoslle que nos puxeran a carreira e portáronse, pero vedes que a "aficción" se reducía a pouco máis de media ducia de españolos resacosos vendo ó garrulo do negro ingés comerse a curva ;) Ó final todos contentísimos co resultado, como diría a Saborido: "humildá pa todos" Ei Visen, tarás contento eh??????????

Deportes gabachos.

2007-10-18T02:01:00.000+02:00

Pues por aquí lo más de lo más de los deportes parece ser que es el rugby, el baloncesto, y luego sí que ya viene el fútbol. Por lo menos en la ciudad lo que más hay son campos de rugby. Clara es bastante aficionada a la fórmula 1, pero desgraciadamente aquí se la pela bastante. Nos dicen que el año pasado cuando pisaba fuerte Renault aún bueno, y que por lo de Shumacher (como se escriba), que también algo, pero que este año se la pela de lo lindo. Y la verdad es que a mí el Alonso ya sabéis que me da bastante por saco, pero este año la verdad, lo prefiero a un negro e inglés!!, cosas de prejuicios, ya se sabe.

Pues lo que os decía del rugby. Hace dos sábados se jugaba esta nación su pase a semifinales contra Nueva Zelanda (copa del mundo supongo). Pusieron una pantalla gigante en la Place Jaude (el centro digamos), y allí se montó, porque aunque iban perdiendo remontaron de lo lindo.

Pase a semifinales, todos contentos.

Pero desgraciadamente este sábado se jugaron la semifinal contra Inglaterra, y aquí al contrario, iban ganando, pero al final la cagaron. Me enteré por ejemplo que cada vez que pasan la pelotita por entre la “H” la puntuación es distinta a si hacen una carrera... Para más información se agradece un comentario reglamentario del profesor de actividades físico-deportivas (aquí les llaman professeur de la gymnastique). Je, je…, me lo acabo de inventar, mañana pregunto si me acuerdo.

Eliminados, ¡pobriños! ;)

Pues a lo que iba, que la cagaron, y perdieron contra los ingleses. Lo chungo para nosotros fue que hubo menos fiesta claro, pero vamos, por lo demás, a mi plin. Eso sí, era muy triste ver a algunos allí llorando y todos desconsolados… Nosotros les decíamos que en España estamos de lo más acostumbrados y que ya nos la resoplaban esas cosas, que estaban mal acostumbrados y todo eso, jejeje… También había uno que decía que le daba igual, que el quería que ganase Argentina (otro semifinalista), en fin, me parece que este era un gabacho de “rh” dudoso, jejeje…

Españolas de "rh" dudoso, jejeje...

Eso sí, sin duda lo más impresionante fue ver 15 minutos después de finalizar el partido, a un escuadrón de la limpieza dejar niquelada la plaza. Operarios con esos aparatos que lanzan viento juntando toda la mierda para el centro, y luego 5 “camioncetes” de eses aspiradores y fregona cerrando área hasta que quedó todo limpito, no sin el toque final con otro camioncete que regaba a presión. En fin, como diría Richi, nos llevan años de ventaja.

También os dejo unas fotillos de una “fiesta española” que les hicimos. Lo típico, tortillas…, pero claro, hacer tortillas con una mierda de ingredientes, en una mierda de cocina común…, pero se hizo lo que se pudo. Ese día probé el ron con sangría (“bebida del palo”) que trajo un colega y dijo que estaba buenísimo, pero otro día probaría coñac con menta!!!, , y estoy seguro de que aún se podrá caer más bajo, jejeje…

El IFMA

2007-10-15T03:13:00.000+02:00

Bueno, antes de nada unas fotillos de la habitación ya un poco más habitable. Como podéis ver he reubicado los “muebles”, ya hay una cafetera de 10 eurillos, cucharilla y cuchillo mangados en el comedor…, y como no, algunas chuminadas para esas horas de matar el gusanillo. Daros cuenta de que aquí el desayuno se sirve de 5:30 a 8:30, la comida si llegas más tarde de las 13:40 te olvidas, y la cena cierra también a las 20:40. Por tanto, el desayuno, a excepción de los días que reenganchamos de marcha, me parece que poco lo vamos a probar (que total sólo es pan, mantequilla, mermelada, y unas marranadas que podrían asimilarse a café o leche con colacao). La comida, pues sobre todo los fines de semana no siempre uno llega a tiempo, y en en el mejor de los casos sería darse el madrugón. Y queda la cena, que a menudo es la primera comida verdadera del día. El otro día Marcos comentaba que era lo más triste del mundo madrugar para cenar. Mucho me acordé de Sergio, jejeje… ;-)

Con respecto al IFMA, pues lo que os había contado, que nos hicieron un recibimiento por todo lo alto. Supongo que algo influiría que llegásemos 6 de golpe, porque Ivan (el compañero vasco), cuando llegó nada de nada. El caso es que allí teníamos un “petit-déjeuner” con sus croisants, zumo, cafecillo…, y toda la plana mayor: director, secretaria, jefa de asuntos internacionales y demás gaitas… Incluso nos hicieron fotos oficiales para ponerlas en algún tipo de anuario (o algo así). Mi tutora no podía enseñarme ese día mi “lugar de trabajo”, y quedamos para el lunes siguiente. Deciros que desde aquella “rendez-vous” que ya os contara, me pasé un poco por el arco del triunfo (en España por el forro de las pel…) volver a subir. Y me estoy medio acojonando, porque todos los gabachos me dicen que la tía es superestricta y tal… En fin, no iba a venir de erasmus para volverme aplicado, no? No obstante ya le escribí un correo contándole unas milongas, y que a partir de esta semana voy a ser mazo aplicado y todo eso, jejeje.

Lo de hacer "fantasmadas" de edificios no es únicamente español.

Y esto en industriales ni de coña vamos.

El resto de la jornada la pasamos visitando las zonas de los proyectos de mis compañeros, haciendo trámites…, y ya por la tarde, un chico llamado Bruno y que estuvo e erasmus en Valladolid nos acompañó y nos fue explicando un poco como iba lo de la fiesta por aquí. Era algo así como el encargado de recibirnos y enseñarnos el cotarro. De verdad que son majísimos.

P.D.: va en castellano por si Lurdes, Belén, Corina…, aquella gente que pueda no entender el gallego lee estas chorradas que cuento. Por darle un toque multicultural al blog, jejeje…, que por cierto, es increíble la de gabachos que saben chapurrear español. Ya me gustaría a mí chapurrear el francés como ellos. Clara encontró el contraataque perfecto cuando nos putean por nuestra pronunciación. Les dice: “di jarra”, y ahí los pobres palman, jeje…

A viaxe

2007-10-08T01:51:00.000+02:00

Finalmente conseguín facer as maletas “just in time”, e aínda me sobraron unhas horiñas. Dende que estiveramos na excursión de Santiago en Lavacolla, eu non volvera a pasar por aí, e se vos digo a verdá non recordaba absolutamente nada do aeroporto. A primeria sorpresa xa era aquí, pois dos 6 “orgasmus” que ibamos, só coñecía medianamente a unha (Sesé), algo a Clara e Marcos, e non tiña nin idea de quen eran Rita e Marta (e as referencias eran moi boas por certo ;-).

Agora que xa podo comparar compañías de baixo custe, dicir que con vueling nos deron caramelos, e puxeron a pantera rosa nunhas minipantallas bastante aceptables. Polo demáis os asientos moi pequenos coma cando fumos a Irlanda. O mellor da viaxe en avión foi que saímos de aquí á tardiña e viaxando para o leste, vimos un bonito anoitecer. Por un lado do avión todo negro, e polo outro a posta de Sol. E por suposto aterrizar xa de noite, non estivo mal.

Dende o Charles de Gaulle, Sesé máis eu íamos a Clermont en tren, e os outros catro con AirFrance. Pero de calquera xeito non nos quedaba outra que pasar a noite tirados no aeroporto. As primeiras horas pasámolas ben de risas e vendo unha peli. Por certo, de Wody Allen, “todo lo que quisiste saber sobre el sexo y que nunca te atreviste a preguntar” (creo), e…, bueno, supoño que para ser a miña primeira peli do fulano este, non foi a mellor elección. Logo puxémonos en “formación trinchera” e intentamos durmir algo (portátil de almofada por suposto), pero eu a verdá apenas peguei ollo.

Por orden de esquerda a dereita son: Rita, Marcos, Clara, Sesé, Marta, e servidor o fotógrafo evidentemente.

Á mañá seguinte almorzamos pagando a primeira “clavada” nunha cafeta do aeroporto, e depois de esperar a que eles facturaran, separámonos. É brutalmente grande este aeroporto, e para que vos fagades unha idea, chegamos á Terminal 1, e tiñamos que ir para a T2, co que había que coller un tranvía (gratuíto, menos mal), que paraba na T3 (sí, non están por orde) e en 2 parkings tremendos. Vamos, que a tomar por culo estaba a unha da outra.

Pasa a autopista por debaixo do aeorporto por certo. Esta é un de verdade despegando, e a seguinte é un pedazo de maqueta del copón.

Tamén nos chamou a atención a de “milicos que había na Gare de Lyon. Andamos acojonados en todos os sitios cos putos árabes seica, e por aquí aínda hai uns cuantos, jeje…

La Gare de Lyon

Como é lóxico os da viaxe en avión chegaron antes ó destino, pero de pouco lles valeu, porque é incrible a “burrocracia” que se gastan aquí. Resulta que non estaban as habitas limpas, e ó final ata ben entrado o serán non no las deron. Ah!!, e ese día facía un frío pa flipar, chovía…, e 2 días máis tarde empezou a facer unha calor que nin de coña imaxinábamos. E claro, todos coa roupa de verán na casa, para non cargar a maleta ao parvo, e levamos dende entón con tempo de primavera. Cambio climático tamén por acá, sip.

Falando de burrocracia, para comprar un miserable teléfono de tarxeta media hora cada un, firmar formularios, que si fotocopia do DNI……, gabachos!!!

O lugar en sí non está mal de todo. No seguinte post colgo algunha foto xa coa habitación medio arreglada. O chungo é o caro que é, pero coa axuda esta do estado francés vainos quedar en 160/mes. Que por certo, si vindes 1 ou 2 con sacos de durmir zafamos sin que paguedes por outra. Teóricamente firmamos que é superilegal e todo eso, pero bueno, onte trouxemos a unha tropa de gabachos á sala de “reunións”, e logo almorzaron de clocló (para nós vai incluido o almorzó), e sen problema. Pasan bastante desas cousas.

Une chambre individuel

Para intentar levar un pouco de orde cronolóxico nos post, o seguinte será sobre o noso recibimimento no IFMA, e logo xa contarei algo de festas. Aínda que para contestar a Rivas polo que a súa compi de piso dicía de que aquí de festa nada…, pois onde haxa españoles sempre haberá festa. Hai un vasco que tamén está no IFMA con nós, e unha alemana que controla 5 idiomas que se apunta a todas con nós. E eu non sei, pero debe ser que están desexosos de españoles pa montala, porque a xente aquí é supermaja. Invítannos a cear, a beber… Tamén é certo que esto non deixa de ser unha pequena cidade coma Pontevedra por poñer un exemplo. Hai un ambiente moi acolledor, e en xeneral fan por entenderte aínda que pronuncies de puta pena. O único malo é que chorvas coma en na mayoría das enxeñerías tamén hai tirando a poucas máis ben. Esto…, que para min o de que non haxa chorvas é bo jejeje ;-)

E para finalizar, e xa que andamos no blog de zalo co dos xogos, pos ale, a ver si adiviñades a nacionalidade das chorvas da foto. Pista: unha é alemana ;-)

P.D.: Sólo a un desgraciado coma min lle podía pasar esto. Resulta que para matricularme de fin de carreira necesito ter todos os créditos de libre elección superados. E teríaos de sobra, si dende que rematei a beca houbese feito o maldito informe para facer os trámites, pero claro, dende mediados de xullo..., dixen eu, bueno, pa navidades!!! Pos nada, agora medio copiei o do compi que currou comigo, e a ver si mediante firma falsificada de Sara, me pode facer os trámites para que mos convaliden a tempo da matrícula!!! Non ían ser todo desvantaxes ter churri pa virse de erasmus non?? jejeje... Gracias chuli!!

Destino, Clermont-Ferrand

2007-09-26T00:36:00.000+02:00

Pois sí, custar custou, pero finalmente teño un chachi blog destes. Mañá destas horas estaremos pasando a noite no Charles de Gaulle, e si todo vai ben o xoves a eso das 16:00 h aproximadamente chegaremos a esa especie de residencia para a que imos. Agardo que conten coa nosa chegada.

Bueno, como finalmente deixei bastantes cousas para o último día, pois non vou facer máis que deixarvos o enlace da wikipedia para que dunha vez por todas vos fagades unha idea do lugar para o que vou. Joer, todo o mundo coñece Lyon, e este paraíso natural cheo de volcancillos nadie o coñece. Ademáis seica é o berce de Michelín, algo de industria debe ter tamén.

Información Clermont-Ferrand

Onte chamei a unha compañeira para facer un “cheklist” e entérome de que aínda me tiñan que firmar un papel en Vigo. E sería por tempo, pero é unha desas cousas que por algunha razón non pensas que tes que facer:

- “¿pero eso non o firman alá?

- Sí claro, pero aquí también te lo tienen que firmar. ¿Cómo lo dejas para el último día hombre de Dios?”

O caso é que hoxe a fin de contas ía a Vigo á lectura PFC dun colega, e a despedirme por n-ésima vez da miña Sara (ogallá puidera despedirme unha ducia de veces +, ou levala na maleta, jejeje…), e arranxei o papelote. Incluso lle restaron importancia en plan de “en caso de que no estuviese para firmártelo se te mandaba por correo, no pasa nada”. En fin, que non se diga que non son español.

Pos nada máis de momento. A próxima entrega dende máis aló dos Pirineos ;-) Agardo que compartades a “blogdependencia” co meu. Por suposto o de Zalo xa leva anos de posicionamento no mercado e eu terei que entrar como marca competidora ;-), pero intentarei buscar tempo para contar cousas interesantes.